· Redakcja PsiAdwokat.pl · Ciekawostki  · 6 min czytania

Czekoladowy labrador — czy kolor sierści ma związek ze zdrowiem i długością życia?

Brytyjskie dane z 2018 r. wskazały, że czekoladowe labradory żyły krócej. Co dokładnie pokazały badania i czego z nich wynika, a czego nie.

Brytyjskie dane z 2018 r. wskazały, że czekoladowe labradory żyły krócej. Co dokładnie pokazały badania i czego z nich wynika, a czego nie. Obraz wygenerowany przez sztuczną inteligencję

Labrador retriever występuje w trzech podstawowych kolorach: czarnym, żółtym i czekoladowym. Dla wielu opiekunów to wyłącznie kwestia gustu. Badacze zajrzeli jednak głębiej i sprawdzili, czy kolor sierści idzie w parze z zachowaniem, zdrowiem i długością życia psa. Wyniki są ciekawe, ale łatwo je przeczytać zbyt pochopnie.

Skąd się bierze czekoladowy kolor

Kolor sierści labradora zależy od dwóch genów. Jeden z nich, MC1R, decyduje o tym, czy pies będzie czarno-brązowy, czy żółty. Drugi, TYRP1, rozstrzyga, czy ciemny pigment będzie czarny, czy brązowy.

W pracy opublikowanej w 2002 r. w czasopiśmie Mammalian Genome naukowcy z Uniwersytetu Saskatchewan opisali warianty genu TYRP1 związane z brązowym kolorem u psów. Najczęstsze z nich to przedwczesny kodon stop w eksonie 5 (Q331ter) oraz utrata jednej reszty proliny (345delP); rzadszy wariant S41C leży w eksonie 2. Wśród 43 badanych psów brązowych wszystkie miały dwa lub więcej takich wariantów. Wśród 34 psów czarnych nie miał ich w tej liczbie żaden (10 psów niosło jeden wariant).

Z tego samego badania wynika, że u psów o żółtym, złotym czy rudym umaszczeniu kolor nosa (czarny albo brązowy) zgadzał się z obecnością lub brakiem wariantów TYRP1. Wszystkie badane żółte psy były homozygotami pod względem wariantu R306X w genie MC1R.

📌 Zapamiętaj: w badaniu z 2002 r. brązowe psy miały co najmniej dwa warianty genu TYRP1 mogące zaburzać jego działanie, a kolor nosa zgadzał się z ich obecnością lub brakiem.

Co pokazały dane o długości życia

Najczęściej przywoływane liczby pochodzą z pracy opublikowanej w 2018 r. w czasopiśmie Canine Genetics and Epidemiology. Zespół z Uniwersytetu w Sydney i Royal Veterinary College wykorzystał program VetCompass, który zbiera elektroniczną dokumentację psów leczonych w brytyjskich gabinetach weterynaryjnych.

Dane demograficzne objęły 33 320 labradorów leczonych w 2013 r. Dane o chorobach i śmiertelności pochodziły z losowej próby 2074 psów (6,2% populacji). Najważniejsze liczby:

  • mediana długości życia labradorów ogółem wyniosła 12,0 lat,
  • wśród psów z zapisanym kolorem najczęściej występowały czarne (44,6%), żółte (27,8%) i czekoladowe (23,8%),
  • mediana dla psów nieczekoladowych wyniosła 12,1 roku, a dla czekoladowych 10,7 roku (P = 0,028).

Warto przyjrzeć się, ile psów stało za tym porównaniem. Mediana dla psów nieczekoladowych dotyczy 139 zwierząt, a dla czekoladowych — 34. Autorzy opisali różnicę jako istotną statystycznie, ale tak niewielka grupa czekoladowa ogranicza pewność wniosku.

Uszy i skóra

W tej samej pracy porównano częstość dwóch problemów zdrowotnych w zależności od koloru sierści:

ProblemPsy czarnePsy żółtePsy czekoladowe
Zapalenie ucha zewnętrznego (otitis externa)12,8%17,0%23,4%
Ropne zapalenie skóry po urazie (pyo-traumatic dermatitis)1,1%1,6%4,0%

Różnice dla zapalenia ucha miały P < 0,001, a dla zapalenia skóry P = 0,011. Zapalenie ucha było w całej próbie najczęściej odnotowywanym schorzeniem labradorów (10,4%). Więcej o rozpoznawaniu tego problemu — w tekście o zapaleniu ucha u psa po kąpieli.

Otyłość: kolejna różnica

Zespół z Uniwersytetu Cambridge przebadał 521 brytyjskich labradorów i opisał wyniki w 2024 r. w czasopiśmie Veterinary Record. Autorzy wskazali dwa nowe czynniki ryzyka otyłości u tej rasy: czekoladowy kolor sierści (p < 0,001) oraz wysoką motywację pokarmową zgłaszaną przez opiekunów (p < 0,001). Potwierdzili też, że sterylizacja zwiększa otyłość u samców, ale nie u samic.

To badanie ma ograniczenie, które sami autorzy zaznaczyli: do próby celowo rekrutowano psy otyłe i szczupłe, więc nie nadaje się ona do szacowania, jak często otyłość występuje w populacji brytyjskich labradorów. Dlaczego te psy bywają tak łase na jedzenie, wyjaśnia tekst o genie POMC u labradorów.

Charakter: mit o „trudniejszym” czekoladowym labradorze

Wśród opiekunów krąży opinia, że czekoladowe labradory są bardziej pobudliwe, mniej posłuszne i bardziej agresywne. Sprawdzili to badacze z Uniwersytetu w Sydney. W pracy z 2019 r. przeanalizowali ankiety wypełnione przez opiekunów 225 australijskich labradorów (21 cech zachowania), a dla 63 psów dodatkowo wyniki testów genetycznych.

  • Jedyną cechą, która istotnie różniła się między kolorami, była agresja wobec znanych psów — wyższy wynik miały psy żółte niż czekoladowe.
  • Po zastosowaniu poprawki Bonferroniego (korekty na wielokrotne testowanie) w analizie genetycznej żadna z zależności nie utrzymała istotności.
  • Ocena podatności na szkolenie malała wraz z liczbą recesywnych „brązowych” alleli TYRP1. Zależność ta nie wynikała z samego koloru widocznej sierści, a autorzy zaznaczyli, że wymaga dalszej weryfikacji.

Autorzy podsumowali, że ich wyniki nie potwierdzają tezy, że czekoladowe labradory są bardziej nadpobudliwe lub agresywne od czarnych i żółtych. Stereotypy dotyczące wyglądu psa łatwo przenieść na ocenę jego charakteru, więc to dobry przykład, dlaczego warto sprawdzać je w danych. Szersze spojrzenie na to, ile o zachowaniu mówi sama rasa, daje tekst o projekcie Darwin’s Ark.

Czego z tych badań nie wolno wywnioskować

Wszystkie opisane prace są obserwacyjne. Pokazują współwystępowanie cech, a nie ich przyczynę. Kilka rzeczy wymaga ostrożności:

  • Mała próba w danych o długości życia. Wynik 10,7 roku opiera się na 34 psach.
  • Kolor nie musi być przyczyną. Z samych danych nie da się ustalić, czy chodzi o sam gen koloru, o inne geny odziedziczone razem z nim, czy o sposób hodowli i utrzymania psów.
  • Dane dotyczą populacji, nie jednego psa. Średnia różnica nie mówi, ile będzie żył konkretny labrador.
  • Różne kraje, różne grupy. Dane o długości życia i chorobach pochodzą z Wielkiej Brytanii, ankiety o zachowaniu z Australii.

⚠️ Uwaga: jeśli opiekun czekoladowego labradora zauważa nawracające zapalenia uszu, uporczywe drapanie albo przyrost masy ciała, to sprawa dla lekarza weterynarii. Kolor sierści nie jest diagnozą ani wyrokiem.

Podsumowanie

  • O kolorze sierści labradora decydują dwa geny: MC1R (czarny lub żółty) i TYRP1 (czarny lub brązowy pigment).
  • W brytyjskich danych z 2018 r. mediana długości życia czekoladowych labradorów wyniosła 10,7 roku wobec 12,1 roku u pozostałych, ale grupę czekoladową tworzyły tylko 34 psy.
  • W tej samej pracy zapalenie ucha zewnętrznego dotyczyło 23,4% psów czekoladowych, 17,0% żółtych i 12,8% czarnych.
  • Badanie z Cambridge z 2024 r. wskazało czekoladowy kolor sierści i wysoką motywację pokarmową jako czynniki ryzyka otyłości.
  • Badanie z Sydney z 2019 r. nie potwierdziło, że czekoladowe labradory są bardziej agresywne lub nadpobudliwe.
  • Wszystkie te wyniki są obserwacyjne — pokazują związek, nie dowodzą przyczyny i nie przesądzają o losie pojedynczego psa.

Źródła

  • McGreevy P.D. i in., Labrador retrievers under primary veterinary care in the UK: demography, mortality and disorders, Canine Genetics and Epidemiology 2018; 5:8 (PMID 30377534).
  • van Rooy D., Wade C.M., Association between coat colour and the behaviour of Australian Labrador retrievers, Canine Genetics and Epidemiology 2019; 6:10 (PMID 31798910).
  • Schmutz S.M., Berryere T.G., Goldfinch A.D., TYRP1 and MC1R genotypes and their effects on coat color in dogs, Mammalian Genome 2002; 13(7):380–387 (PMID 12140685).
  • Wallis N.J., Sumanasekera N.T., Raffan E., Obesity risk factors in British Labrador retrievers: Effect of sex, neuter status, age, chocolate coat colour and food motivation, Veterinary Record 2024; 194(6):e3410 (PMID 37747436).
  • labrador
  • czekoladowy labrador
  • genetyka
  • umaszczenie
  • długość życia
  • badania naukowe
Share:

🤖 Wykorzystanie sztucznej inteligencji

Grafika: w całości wygenerowana przez sztuczną inteligencję (treść syntetyczna; przedstawione osoby nie są rzeczywiste).
Tekst: przygotowany z wykorzystaniem sztucznej inteligencji.

🩺 Niniejszy artykuł ma charakter informacyjno-edukacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem weterynarii. W razie wątpliwości co do stanu zdrowia psa skontaktuj się z lekarzem weterynarii; również w przypadku problemów behawioralnych warto skontaktować się z certyfikowanym behawiorystą.

⚖️ Informacja prawna

Treści na stronie mają charakter informacyjny i nie stanowią porady prawnej. Jeżeli Twoja sprawa wymaga oceny prawnej, rozważ konsultację z profesjonalistą — lista prawników.

Powrót do bloga

Powiązane artykuły

Zobacz wszystkie artykuły »